अलविदा

अखेरचे हे पान वाहतो अनामिक रसिका
उद्यापासूनी पुन्हा एकदा मुका बनेल मुका

कोसळधारा मिलनाच्या अन कधी विरहवेदना
गोड कळ्यांच्या गंधी विखुरल्या कधी जखमांच्या खुणा
तुझी भावना तुझ्याच शब्दी नाव लाविले फुका
उद्यापासूनी पुन्हा एकदा मुका बनेल मुका
अखेरचे हे पान वाहतो अनामिक रसिका

पुनरपि जननम् पुनरपि मरणम् हर पानी भोगणे
जडमूढ झाले एकरूप-जीव त्यात उमगले गाणे
मी-तू पण माझेच गळाले अलग राहिला तू का?
उद्यापासूनी पुन्हा एकदा मुका बनेल मुका
अखेरचे हे पान वाहतो अनामिक रसिका

|| श्री स्वामी समर्थ - आरती ||

महाविष्णू तू महादेव तू

तू ब्रम्हा तू श्री स्वामी ||

वंदन करिती भक्त सकल तव

कृपा वर्षवी हे स्वामी ||

तू जगदंबा तूची भवानी

तू काली तू श्रीलक्ष्मी ||

माय माउली तूची आमुची

कृपा वर्षवी हे स्वामी ||

तू कर्ता अन तूच करविता

तू त्राता मज सांभाळी  ||

लीन होवुनी तुला विनवितो

कृपा वर्षवी हे स्वामी ||

अनादी तू अन अनंत तरीही

आदि अंत तू या जीवनी ||

सखा म्हणे हर जन्मी तुझा मी

कृपा वर्षवी हे स्वामी  ||

हिंदोळा

मिलनाच्या अधीर क्षणांचे .. सलणे अजून आहे
मोहरल्या मधुर खुणांचे .. छळणे रुजून आहे

उरात स्पंदनांचा स्वर मंद मंद वाहे
श्वासात समरसूनी तव गंध धुंद आहे
रसरसत्या अधरांवर खूण खुलून आहे
मोहरल्या मधुर खुणांचे .. छळणे रुजून आहे

मधाळ चुंबनांनी अशी चिंब चिंब गात्रे
स्मरताच स्पर्श अंगी चमकून वीज जाते
हिंदोळल्या मनाचा झोका झुलून वाहे
मोहरल्या मधुर खुणांचे .. छळणे रुजून आहे

शिणलेल्या काळजातून तो सुप्त सूर विरेना
तृप्तीत क्लांत तरीही तृष्णा मनी सरेना  
सळसळत्या भावनांचा शृंगार सजून आहे
मोहरल्या मधुर खुणांचे .. छळणे रुजून आहे

आर्त राधा : 2

एकदा माझ्या मनातील गुपित तू ऐकून जा
एकदा माझ्या मनाच्या कुपीत डोकावून जा
एकदा श्वासातूनी तू ह्रुदयी मज घेऊन जा

बोलण्या आधीच अडले भाव मनीचे खोडले
उमलण्या आधी कळ्यांना का असे तू तोडले
तू तुझ्यातच मग्न परी मी भग्न हे जाणून जा
एकदा श्वासातूनी तू ह्रुदयी मज घेऊन जा

साद देण्या आज माझे सूर पडले तोकडे
रे उमाळे भावनांचे, हुंदके ही कोरडे
स्वप्न थिजले, गंध विझले, चेतना स्पर्शून जा
एकदा श्वासातूनी तू ह्रुदयी मज घेऊन जा

हे कलेवर घेऊनी फिरणे आता या भूवरी
अंतरीचा प्राण कधीचा सांडला हा बाहेरी
कोंडलेला श्वास कंठी मोकळा तू करून जा
एकदा श्वासातूनी तू ह्रुदयी मज घेऊन जा

पेटलेली आग विझूनी शांतले आता निखारे
राखही घेऊन गेले दशदिशांतील धुंद वारे
गीत माझे ऐकूनी घे अन खुशाल तू विरून जा
एकदा श्वासातूनी तू ह्रुदयी मज घेऊन जा

काळजी

जीव टांगून ठेवला वरी
अन खिलली नजर दारावरी
अवं कारभारी  ssss अवं कारभारी
कवा येताय माघारी
.... कवा येताय माघारी

बा रे समिंदरा तुजी गाज
त्यास मिलो माजा आवाज
सांग राखून लेकीची लाज
का रं उशीर जाला आज
अवं कारभारी  ssss अवं कारभारी

ऐक भाऊराया माजी साद
होरी माज्या दिशेन हाक
नको फिरवू रं तुजी लहर
नको करू तू काही कहर
अवं कारभारी  ssss अवं कारभारी

दिस सरला ssss सांज निमाली
रात पुनवेची ssss चांदात न्हाली
जाली डोल्यात गोला मासोली
उरी मारती टपटप खाली
अवं कारभारी  ssss अवं कारभारी

आर्त राधा

कळते मला ...
... अधूनमधून
... तुलाही माझी आठवण येते
... ह्रदयात एक गोड कळ उमटते
... पण तरीही तू स्तब्ध .. निःशब्द ..
 
तुला कसे जमते रे  
... ह्रदयाच्या फुललेल्या पाकळ्या
... मिटवून बसणे
... सर्व रंगांनी लिप्त होऊन
... पुन्हा अलिप्त होणे
समोरच्याला दिसते
... शांत जलाशयात ...
खळखळून वाहणारे पाणी
आणि तो पडतो ... संभ्रमात
... हा ओढा आहे का तलाव
... रंगांत न्हालेले फुलपाखरु
... सुरवंटाच्या आवरणात
... की सुरवंटाने केलाय
... फुलपंखांचा बनाव

कळते मला ...
... अधूनमधून
.. एका फसव्या क्षणी तूही अडकतोस
... चकव्यात ...
शरीराचा पुतळा डोळ्यातून क्षीण बोलतो
...  क्षणभर ..  
आणि पुन्हा तू स्तब्ध .. निःशब्द

सय

चाफ्याचा सुवास मस्तकात भिनभिनला
अन् तुझ्या सयीने  थेट ह्रदयाचा गाभा झिणझिणला

पापणीची पाकळी हलकेच थरथरली
अन् एक लहर आसेतू हिमाचल मोहरली
थरथरणार्‍या हातात काठी सावरली
पावले हळूच चाफ्याच्या मागावर वळवली  

चाफ्याने डवरलेलं झाड .... अनिमिष मलाच पाहात होतं
ओघळणार्‍या प्रत्येक थेंबात ....  माझ मन न्हात होतं
आठवणींचा पाऊस मनसोक्त कोसळला
ओली नजर पिऊन चाफा हरखला, ... बहरला

डोळे पुसताना पुन्हा .....
चाफ्याचा सुवास मस्तकात भिनभिनला
अन् तुझ्या सयीने  थेट ह्रदयाचा गाभा झिणझिणला

शोध

वाट तुझ्या घराची या डोंगरी त्या डोंगरी
शोधतिया पायाला मी लावूनिया भिंगरी

चंद्र सुर्व्या दिनराती करूनिया दिवे रे
आस तुज्या दर्सनाची आनी काय हवे रे
टेकायाला मिळो तुज्या दारची रे ओसरी
वाट तुझ्या घराची या डोंगरी त्या डोंगरी

दाही दिशी हुडकला परी कुठ गावना
नाव सारे वळिकती पत्त्या कुना ठाव ना
करायाची कशी राजा तुज्या दारी चाकरी
वाट तुझ्या घराची या डोंगरी त्या डोंगरी

नाडीच्या रे ठोक्यावरी नाव तुजे ओवले
रिदयाच्या खोक्यामंदी फोटू तुजे गावले
लपोनिया माज्यामंदी वाजवी तू बासरी
वाट तुझ्या घराची या डोंगरी त्या डोंगरी
शोधतिया पायाला मी लावूनिया भिंगरी

किस्मत

       
मेरे दर्द पर वह इतनी फिदा हो गई ।
मुझे दर्द मे डुबाना उसकी अदा बन गई ।
                       
कुछ करू ना करू ........ एकही है असर ।
सांस मे भी लगे है ...... भंवर का बसर ।
तेरा होना न होना ....... बन गया बेअसर ।
सहारा ए दर्द अब ........ तसव्वुर बन गई ।

मेरे दर्द पर वह इतनी फिदा हो गई ।
मुझे दर्द मे डुबाना उसकी अदा बन गई ।

तू जो रूठे तो हो .... रास्ते धुंदले ।
तू जो टूटे तो खो ..... जाती है मंजिले ।
मिश्र मे डूब के ... बढ गयी मुश्किले ।
हश्र मे हर दवा ....  अब जहर बन गई ।

मेरे दर्द पर वह इतनी फिदा हो गई ।
मुझे दर्द मे डुबाना उसकी अदा बन गई ।

शैलेंद्र शिरोळकर

भवर = तुफान, वावटळ
बसर = मुक्कामाचे ठिकाण
तसव्वुर =  काल्पनिक,  कल्पना, स्वप्न,  वास्तवात नसलेले
मिश्र = शराब
हश्र = अंजाम

दगड

मीच मला वेगळी ठरवून उभी राहते दगडावर
रुजत नाही अंकुर तिथे ठपका माझा नशीबावर

भोवताली हिरवळ .... सोबती खास गहिरे
नजर माझी अधू ... कान ठार बहिरे

अवघी सृष्टी कवेत घेऊन कोसळणारे आभाळ
अंधारल्या गुहेत मी ....माझीच करतेय आबाळ

ऐलतटी ती झुळूक येता .. पळते मी पैलतटी
ऐलतटावर पैलतटावर ... मुक्काम मुद्दाम वाळवंटी

कुणी येतं .. आणि नेतं गर्द रानी आग्रहानं
मी मात्र मुक्काम ठेवते दगडावरती निग्रहानं

हिरवळ आणा दगडावरती .. किती फोडला टाहो
वाट पाहते कधी कुणाला पाझर फुटतो का हो

गुजारीश

हर आहट पे थर्राता ..
.. लहराता है .. दिल का झील 
मिलन की आस क्यों .. परेशान ?
....... घुल चुके है दिल

किस धडकन पर ....
किस धडकन पर .... दे दस्तक ?
ये धडकन .... न तेरी न मेरी

मेरी पलकों मे तेरी आखें है
मेरी पलकों मे तेरी आखें है
या धोका है .... नजरों का मेरी ?

मेरा मिलना .... तेरी सासों से
मेरा मिलना .... तेरी सासों से
और तेरा मिलके .... परे रहना
शिद्दत से बरसना तेरा ....

तो कभी बाष्प बन जाना

ये डोर लब्जो की है
या घेरा डाले .... भावना ?
सफर .... हमसफर बिन 
.... या दायरा .... आशिकाना

हाक

नाही कुणी उरला वाली

याद तुझी आली देवा __ याद तुझी आली ||धृ||

भोवऱ्यात गरगर फिरते संसाराची नाव

फिरोनिया थकलो देवा आता तरी धाव

मती गुंग झाली माझी __ मती गुंग झाली माझी

आशाही बुडाली

याद तुझी आली देवा __ याद तुझी आली ||१||

सांग कोठे लपले पुण्य जगी भरले पाप

जाऊ सांग कोठे देवा तूच मायबाप

तुझ्या दारी घेवून आलो __ तुझ्या दारी घेवून आलो

रिकामी ही झोळी

याद तुझी आली देवा __ याद तुझी आली ||२||

माणसाची वैरीण झाली माणसाची जात

पांघरून माणूस फिरतो दानवाची कात

राहिलो मी माणूस देवा _ राहिलो मी माणूस देवा

ही का चूक झाली

याद तुझी आली देवा __ याद तुझी आली||३||

सलोनी

I saw a photograph of a lady standing on seashore wearing white top, blue jean & spects. The colour of the sea was green.

Below poem is based on her.

अथांग सागर हिरवे पाणी
तया समोरी उभी ही रमणी
मादिनी ... मन-भाविनी ... मायाविनी

केस मोकळे ऐनक नयनी
चंद्रमुखी ग मनोहारिणी
कमान भुवई हृदय-भेदिनी
कटाक्ष तिरपा तू मन-ठगिनी
मादिनी ... मन-भाविनी ... मायाविनी

सफेद कुडता घट्ट लेवुनी
ताठर वक्षी टंच कामिनी
आणि दुपट्टा गळा गुंफुनी
काळीज चिरते तू सौदामिनी
मादिनी ... मन-भाविनी ... मायाविनी

निळ्या नभासम तंग तुमानी
सागरतीरी उभी पद्मिनी
सिंहकटी जरी ... तरी कुरंगिनी
भरून यौवनी नार देखणी
मादिनी ... मन-भाविनी ... मायाविनी

शैलेंद्र शिरोळकर

मुग्ध मौना

मन मनी कधी जुळले     ना तुला मला कळले  
तन झंझारुन आले        तरी पाऊल का अडले

मन एकरुप होता          सार्‍या फुकाच बाता
का अट्टाहास आता     हातात गुंफ हाता

दव दाटले का नयना     तू का ग मुग्ध मौना
प्रिती तुला कळेना         कळते परी वळेना

अधुरा तुझ्याविना       क्षण एकही विरेना
आता पुरे बहाणा         तू संग संग ये ना  

तोडून सर्व बंधा           होऊन मुक्त गंधा
मनकुसुम हे फुलू दे      झुल्यावरी झूलू दे

आश्लेषा

खेळताना लपंडाव बसतो मी लपून ...
तिच्यासंगे बालपण जपलय मी अजून ...

पकडापकडी, घसरगुंडी, झोपाळ्यावर  झुलू
सीसाॅवरती बसून कधी वर खाली डोलू
अटकमटक, बागेत भटक .. जातो जरी दमून
तिच्यासंगे बालपण जपलय मी अजून ...

खोटा खोटा बाहेरुन मी घरात येतो
तिच्या हातचा ताजा ताजा चहाही पितो
भातुकलीचा स्वयंपाक मग आग्रहाने जेवून
तिच्यासंगे बालपण जपलय मी अजून ...

कधी ती आई होते मी तिचं बाळ
कशी कोण जन्माची जुळलीय ही नाळ
कधी तिच्या मांडीवर जातो मी निजून
तिच्यासंगे बालपण जपलय मी अजून ...