मी चकोर अन् तू चंद्रमा

स्पर्शिता आरक्त कुसुमा 
गंधल्या सार्‍या सीमा
कांती पसरे पौर्णिमा 
मी चकोर अन् तू चंद्रमा

झुळूकतो मोहरुन वारा 
पदर उडता भर्र्भरा 
स्पर्श निर्जल पत्थरा
अन् झुळझुळे खळखळ झरा
अधर-दली स्मित बिखरे
मी पतंगा तू शमा
कांती पसरे पौर्णिमा 
मी चकोर अन् तू चंद्रमा

जडावला श्वास असा
होऊनिया धुंद धुंद
झुकलेल्या पापण्यांतुन  
दीप तेवत मंद मंद 
घे पतंगा झेप आता
बाळगू नको तमा
कांती पसरे पौर्णिमा 
मी चकोर अन् तू चंद्रमा

*शैलेन्द्र*
नोव्हेंबर १९, २०२०

का जाग आली

का जाग आली .... 

ह्रदयावरी तू हळुवार करताच ... 

ठक् ठक् ... ठक् ठक्

की जाग आली .... 
ह्रदयामधूनी तू हलकेच केलीस ... 
धक् धक् ... धक् धक्

कधी तू तुषार
कधी तू दवबिंदू 
धबाबा धबाबा
कधी कोसळशी तू
कधी सागराची
गंभीर गाज
कधी निर्झराचा
खळखळता साज
अन् पाऊस बनूनी ... 
भिजवून गात्रे ... 
चिंबुन चिंबुन ... 
चिकचिक  चिकचिक

तू ओला मृद्-गंध
कुसुमी सुगंध 
मनाचा मनाशी 
रेशीमबंध
कळीचा बहर
फुलाचा डवर
उमलून येतो
मनाचा मोहर
अन् स्वप्नामधुनी ... 
हलकेच येशी .... 
चांदण चालीने ... 
लुकलुक लुकलुक

नोव्हेंबर १७, २०२०

ह्रदयावरी तू हळुवार करताच ... 

अरमान

तेरे दरस का प्यासा मैं तो रह गया

यही अरमान लेके मैं तो चल दिया

गिरनार तेरे द्वार 
न आ पाऊंगा इस बार

तेरी मिट्टी चूमने से मैं तो रह गया
तेरे दरस का प्यासा मैं तो रह गया

हिमालय तुने पुकारा
पर मैंने ही नकारा 
सुना फिर भी अनसुना ही मैं तो रह गया
तेरे दरस का प्यासा मैं तो रह गया

कर्दळी के बन की भाषा
सिखने की थी अभिलाषा 
न किया प्रयास, गुंगा मैं तो रह गया
तेरे दरस का प्यासा मैं तो रह गया

दक्षिणेश्वरी है काली
मेरी मैंया मतवाली
तेरी गोद मे आनेसे मैं तो रह गया
तेरे दरस का प्यासा मैं तो रह गया

नोव्हेंबर १७, २०२०