धुंदी

धुंद मी बेधुंद मी, ओलावला मृदगंध मी
सप्तरंगी पसरला धनु,  त्यातला हर रंग मी

धुंद मी बेधुंद मी, केवड्याच्या संग मी
याद येता अंतरंगी उमटला आनंद मी

धुंद मी बेधुंद मी, अन वेणूमधली शीळ मी
लहरणारा बहरणारा बहकणारा नाद मी

धुंद मी बेधुंद मी, फुलती कळ्या श्वासातुनी
गंधण्या मी स्पर्शिता मग,  फुल चुरते लाजूनी

धुंद मी बेधुंद मी जरी विहरतो स्वप्नातूनी
वास्तवाच्या विस्तवाने पोळतो जागेपणी

तुमची आमची कथा

कोर्‍या चेहर्‍याने ....
चार माकडं ...
आपापल्या जागी ...
एका भिंतीवर ...
रोज बसायची ...
विशिष्ट वेळी ...
एक माकडीण ....
आपल्याच नादात ....
समोरन पास व्हायची ....
माकडं तिला पाहायची ....
.... न्याहाळायची
माकडीण यायची ....
अन्  निघून जायची ....
माकडं हताश ....
शेजारी पाहायची ....
शेजारची पडलेली नजर ....
बरच काही बोलायची ....
"तुलाही पाहिले नाही" ....
मनात खूष व्हायची ....
"काय पण झाल नाही" ....
पुन्हा चेहरा कोरा करायची ....

वळशील तू

तुझी वाट हेरून  .....
वाटेवर नजर पेरून  ....
कधीतरी दिवसातून ...
एकदा ....
कधीकधी अनेकदा ....
शरीराबरोबर रेंगाळत असतं
.... मन


वळशील तू ....
नजर माझी उतरेल ...
पुन्हा एकदा ...
तुझ्या डोळ्यातून ....
ह्रदयात खोलवर ....
जिथे पुन्हा घडेल ...
मला माझेच
...दर्शन

विलीन

वळताच नजर माझ्याकडे मी हरखून जाते
नजरेच्या डोहात .. खोल खोल हरवून जाते
आणि होतो खेळ खलास

नजर झुकते खाली
खुदकन खुलते खळी
डोळ्यात उतरते नशा
धुक्यात हरवतात दिशा
अंगाच मोरपीस नजरेच्या स्पर्शाने मोहित होते
आणि होतो खेळ खलास

वळताच नजर माझ्याकडे मी हरखून जाते
नजरेच्या डोहात .. खोल खोल हरवून जाते

जहरी डंख उतरतो थेट ह्रदयी
क्षणात भिनते कळ मस्तकी
सरसरून गात्रात भिनतो दंश
मीपण सरते उरतो फक्त तुझाच अंश
कळत नाही कशी मी तुझ्यात विलीन होते
आणि होतो खेळ खलास

वळताच नजर माझ्याकडे मी हरखून जाते
नजरेच्या डोहात .. खोल खोल हरवून जाते