माझे बाबा

काही तरी माझंच चुकलं ... नाही तर आभाळ का झुकलं ?
मातीच्या डोंगरावर ... हात पसरून का टेकल?

आभाळातच सुर्य यायचा ... अंधार सारा पळून जायचा
जिथे नजर पसरेल तिथली ... सृष्टी सारी उजळून जायचा
दिवसभर थकून जेंव्हा ... रात्री नजर जड व्हायची
आभाळ सुर्य लपवे तेंव्हा... माती गोड अंगाई गायची

आभाळाच्या डोळ्यामधून ... कधी पाऊस खाली कोसळे
सरीमागुन सरी घेऊन ...मातीमध्ये रुतून मिसळे
आभाळाच्या मायेखाली ... ऊन पाऊस चंद्र तारे
आभाळाच्या छत्राखाली ... हवे हवे मला सारे

संवाद माझा पावसाशी ... माती चंद्र-सुर्याशी
आभाळ मात्र मूकपणे ... उभे माझ्या माथ्याशी
आभाळ कधी तप्त असे ... मातीलाही तापवत असे
तेंव्हा मात्र आभाळाचा ... राग राग येत असे

अधांतरी आभाळाला ... आधार द्यायला वेळ कुणा?
अवकाशाच्या पोकळीमध्ये ... आभाळाचा एकटाच कणा
सारे आपल्या चक्रामध्ये ... मग्न होऊन फिरत होते
आभाळाचे एकटेपण ... आभाळातच झुरत होते

दिवस सर्रकन असे सरले ... कुणा काही कळले नाही
आभाळ कधी कसे थकले ... त्यालादेखील वळले नाही
आता कळते माझ्यासाठी ... आभाळ वरती तापत होतं
आमचे अबोलपण ... त्यालादेखील खुपतं होतं

माझा मी मस्त होतो ... मातीसोबत बागडत होतो
आभाळाच्या छायेखाली ... आभाळाला स्मरत नव्हतो
आता कळल माझंच चुकलं ... आभाळ असं का झुकलं ?
मातीच्या डोंगरावर ... हात पसरून का टेकल?